بدون شرح...

هوای غریبیست هوای باتو بودن من آغاز هر روزم را مدیون تو هستم که تو خودت آغاز همه چیز هستی من نور چشمم را از نورانی وجود تو دارم من تو را دارم و تو هیچکس را نداری من آرامشی دارم که تو مامن آن هستی خدایی هایت را دوست دارم
گاهی آنقدر در خودم فرو میروم که از کنارم میروی اما مدتی بعد متوجه میشوم . دیگران این را پای کم محلی هایم میگذارند اما نمی دانند تو با من چه کرده ای که در خلوت های خودم به تو فکر میکنم و این فکر به توست که مرا از اهل زمانه فارغ میکند تو خودت میدانی آرزویم چیست و افکارم برای کیست ؟ و من این حسم را با هیچ چیزی عوض نخواهم کرد مگر اینکه از چشم بیاندازی مرا .
گاهی نشانه ای میشویم برای دیگران و گاهی دیگران نشانه ای برای ما هستند اما آیا تفکر میکنیم ؟
خدا از آن چه که من فکر میکنم به من نزدیکتر است تا گم نشوم تا اشتباه نشوم
گاهی میسازیم گاهی تخریب میشویم اما آیا تفکر میکنیم ؟
چقدر در روز این جمله را با خود نجوا میکنیم الهی لا تکلنی الی نفسی طرفة عینی ابدا
گاهی نمک به زخممان میزنند و میگویند دیوانه ها وقت وقت خوشیست تا کی در قفس نفس بکشیم ما آزادی میخواهیم تا وقتی رهایی هست چرا قفس ؟ دلم خوش است که تو هستی و روزی میایی تمام این بند و حصار را به آمدن تو میبخشم چون من آزادی را در اسارت تو میخواهم آن موقع این آزادی کجا و آن بند واسارت ، حاضرند خوشی هایشان را بدهند و در بند تو باشند
گاهی حق نداری حق را بگویی که اگر بگویی ناحق گفته ای و منفور میشوی و اگر ناحق بگویی از حقیقت برایت شیرین تر است و این است حقیقت انسانیت و چه بد تغییر کرده است آدمیت ها
آری گاهی تلخی حقیقت از زهر تلختر میشود
گاهی دلم التیامی میخواهد برای دردهایم گاهی دوستی میخواهم برای دوست داشتنم اما نه التیامی هست و نه دوستی انگار همه ی دوستی ها مرتبه ای شده برای بالا رفتن و ثابت ماندن انگار کسی دیگر واژه ای بنام دوستی نمیشناسد گویا بایستی ابتدا مرتبه ات را مشخص کنی سپس ابراز دوستی را
آهای دنیا منم نه من ، کسی که کسی نبوده ام و نیستم و فقط خودم هستم و بس، کسی که آرزویش فقط من بودن نیست و خود بودن است و بس .
گاهی حرف های دلم روی زبانم است چون دلم جایی برای پنهان کردن ندارد که اگر اینگونه بود دیگر خودم نبودم و من بودم .
من خودم را اینگونه دوست دارم همین