خلوت

امسال هم محرم به یاد تو آغاز شد و منتظرم تا شاید نگاه تو مرا آرام کند گاهی به رفتار هایم خرده میگیرند و گاهی در خودم تامل میکنم تا شاید چیزی باشد که به آن دلم را خوش کنم اما باز ذهنم پرواز های انحرافی را انتخاب میکند از چیست که اینگونه بال و پرم را تسخیر نموده

فقط تو میدانی چرا و چرایی این چرا را تو راه بلد مسیر
اما پای آمدن من توان راه رفتن را گم کرده
گاهی دستی می آویزد اما دستان تزویر بلندتر است از خواستن من و باز من می مانم پای ناتوان آمدن
و تو که می مانی با همسفری چون من